NIEUW!

PERSBERICHT  DE GEUS 

De eerste roman van Bavo Dhooge 2.0 verschijnt in het najaar van 2018 bij uitgeverij De Geus

Na zestien jaar schrijverschap, honderd boeken en diverse prijzen dacht Bavo Dhooge (1973) aan boek honderd-en-een te kunnen beginnen. Hij had nog zoveel om over te schrijven. ‘Zoals ik ook zo vaak had gezegd in de meer dan duizend lezingen die ik de afgelopen vijftien jaar had gegeven: een loodgieter staat ook niet stil bij het honderdste toilet dat hij installeert. Waarom ging ik dan niet zitten voor nummer honderd een?’

Dáárom: hij kwam tot de conclusie dat de eerste helft van zijn leven was mislukt omdat het geslaagd was.
‘Ik wilde weer verliezen. Mezelf verliezen.’

En Bavo Dhooge, die op zijn achtste al schrijver wilde worden, begon aan een hoogst persoonlijk, literair werk dat een nieuwe start markeert: nietsontziend, openhartig, de waarheid tartend. 

De Geus is blij met de komst van Bavo Dhooge naar de uitgeverij. `Iemand die zo’n breuk durft te maken in zijn carrière omdat hij voelt dat hij nu pas het boek kan schrijven dat echt van belang is, past bij De Geus’, zegt uitgeefster Nele Hendrickx. `We waren overweldigd door de intensiteit, de kwaliteit en de kracht van de tekst. En we zijn nogal wat gewend.’

ZOEK
Top
Quotes "S-Express"

'Een volstrekt unieke stem in de Vlaamse misdaadliteratuur.' 

(Standaard der Letteren)

'De origineelste van alle Vlaamse misdaadschrijvers.' 

(CHE)

'Een unicum in de Vlaamse misdaadliteratuur.' 

(HUMO)

'Swingend proza en internationale klasse.'

(Weekend Knack)

'De beste detective van Vlaanderen.' 

(Crimezone)

'Dhooge is de Lone Ranger in het Vlaams misdaadgenre.' 

(De Leeswolf)

'Van alle markten thuis, productief en eeuwig jong.' 

(Knack)

'Onze beste Vlaamse misdaadschrijver.' 

(Serial Thriller)

'Hilarisch.' 

(De Morgen)

'Niemand schrijft grappiger dan Bavo Dhooge.' 

(De Standaard)

'De grappigste schrijver van Vlaanderen.'

(De Wraak van de Dodo)

'Een fenomeen.'

(Biblion)

'De grappigste en inventiefste van ons allemaal!'

(Bob Van Laerhoven)

'De meest Amerikaanse van alle Vlaamse misdaadauteurs: de Billy Wilder van de gangsterfilm.'

(Lukas De Vos in Knack)

'De Brusselmans van de Vlaamse thrillerscene.'

(Focus Knack, Marnix Verplancke)

'De Lucky Luke van Vlaanderen.'

(Lukas De Vos)

 

 

 

 

Uitgeverij Marmer, 1ste druk, voorjaar 2013, literaire roman

Jacques Satine, een ontslagen leerkracht, ziet zich door de crisis gedwongen een baantje als figurant te nemen op de set van een soap. Zijn vrouw is zijn mislukte carrière zat. Ze is verliefd geworden op een andere man, maar de liefde is niet wederzijds. Omdat de situatie stilaan onhoudbaar is en Satine alleen maar het beste voor heeft met zijn vrouw, besluit hij haar alsnog gelukkig te maken door haar aan haar nieuwe liefde 'door te geven'. Ondertussen zoekt hij voor zichzelf een nieuwe rol in het leven, dat één grote snipperdag lijkt te zijn geworden. Als filmliefhebber wil hij een remake van zich­ zelf maken. Hij richt zijn leven in als filmset en speelt alleen nog scènes uit bekende films na. Zo ontloopt hij het conflict dat in hem woedt en vermijdt hij elke emotionele diepgang. Wanneer hij zijn vrouw weer ontmoet, gelukkig verenigd met haar nieuwe liefde, slaat Satine op tilt. Hij zet zijn leven voort als was het één groot filmproject met hem, niet langer Jacques maar S. in de hoofdrol; als de nieuwe liefde van zijn vrouw. Hij voelt zich de regisseur van zijn leven. Aan het eind van elke dag werpt hij als een slang zijn huid van zich af. De transformatie die S. Elke dag beleeft, is eigenlijk een compensatie voor zijn gesloten karakter.

In levendige scènes, vol regieaanwijzingen, beeldcitaten en uitspraken uit beroemde films, beschrijft Bavo Dhooge in een hila­rische stijl het tragikomische leven van de professionele loser Jacques Satine, de man die zijn eigen leven speelt tot hij erbij neervalt. De speler kan je zowel beschouwen als een psychologische karakterstudie als een thriller. In tien sequenties neemt de auteur zijn lezers mee in een huiveringwekkend verhaal over liefde, eenzaamheid en waanzin.

Recensie Wraak van de Dodo

Dat Bavo Dhooge verschillende genres aankan, van kinderboeken over jeugd-scifi tot misdaad, dat wisten we al. Literatuur voor volwassenen - los van de misdaad - was er tot nu toe niet veel. Toch is dit al z'n derde roman bij uitgeverij Marmer (de eerste twee onder het pseudoniem Harold S. Karstens), en waren er in het verleden ook al zijsprongetjes zoalsSmile.

Net nu Dhooge deel uitmaakte van de jury van het filmfestival van Gent (zijn eindwerk, de kortfilm Warmwatervissen, werd ooit geselecteerd voor hetzelfde festival) verwondert het niet dat hij ook een roman schrijft over een acteur. De rol van Jacques Satine bestaat erin niet op te vallen. Hij zit in de achtergrond aan een tafeltje en drinkt een tas koffie. Hij perfectioneert de rol van de figurant en gaat zelfs zover zichzelf ook in het echte leven weg te cijferen. Hij geeft zijn vrouw weg aan een ander en begint films na te spelen - alles om niet meer zichzelf te zijn. Maar het project ontspoort een beetje, en... nou ja, je moet het lezen om het te geloven.

Liefhebbers van filmklassiekers zullen sommige scènes moeiteloos herkennen, al werken Satines tegenspelers niet altijd even goed mee. Ikzelf had er iets meer moeite mee, maar dat staat het amusement niet in de weg. Toch is De speler meer tragedie dan komedie, over een figurant die voor de rol van zijn leven gaat, een rol die hij maar moeizaam ontdekt. Het is een aparte creatuur, die Jacques Satine, maar op een of andere manier wel memorabel. De speler is een boek dat je even moet laten bezinken, en dat is toch iets anders dan pakweg Stiletto Libretto.

Recensie Cerberus/Fantasiek

Bavo gaat Twin Peaks en David Lynch achterna als regisseur van roman.
Bavo Dhooge even voorstellen: dit is zijn 70ste roman waarvan de titel met een S begint. Daarbij zitten een hele reeks luchtige romans over een Gentse detective, griezelboeken voor jongeren, sciencefictionromans voor YA’s, een aantal romans gebaseerd op populaire tv-reeksen, de laatste jaren enkele heel goede roman noirs gesitueerd in het Hollywood milieu, verleden en heden. Daarvoor kreeg hij terecht al de ‘Schaduwprijs’ en de ‘Diamanten Kogel’, plus nominaties voor de ‘Gouden Strop’ en de ‘Poirot’-prijs. Bavo is afgestudeerd als filmregisseur, zetelde dit jaar in de internationale jury van het filmfestival in Gent, en waagt zich nu dus ook aan experimentele literatuur. Dit boek is dus over het leven en de ondergang van Jacques Satine, die hierna kortweg ‘S’ genoemd wordt. Ja, je blijft in de traditie, al verwijst dit ook naar het personage K in Kafka’s werk, want je kan dit echt geen traditionele roman noemen. Het boek wordt gezien door de ogen van de auteur maar dan in functie van regisseur en scenarist: S aka Satine heeft zelf weinig te zeggen, hij volgt het scenario dat  hem door de regisseur/auteur opgelegd wordt. Een scenario dat aanvankelijk ‘Twin Peaks’ lijkt, maar verder weg steeds meer bizarre en sombere David Lynch wordt, de realiteit verglijdt steeds meer in het absurde, vervreemdende wereldbeeld van een man die genadeloos verdrinkt in zijn eigen waanbeelden en psychotische obsessies, die dan wel over hemzelf en zijn eigen levensbeeld gaan. Satine is een acteur maar de economische crisis verdringt hem tot hij rollen als figurant moet aannemen. Dat wordt een obsessie: Satine begint zich te specialiseren, hij observeert figuranten, herbekijkt ze steeds opnieuw. Dat wordt teveel voor zijn vrouw, en als die verliefd wordt op haar advocaat besluit Satina dat hij het beste wil voor haar, en drijft haar letterlijk in de armen van zijn concurrent. Maar hij wil toch iets doen met zijn leven, en begint klassieke filmscènes te herscheppen, met zichzelf als de hoofdpersoon. Filmkenners zullen dit fantastisch vinden: ‘Taxi Driver’, ‘The Graduate’, etc. maar Satine probeert dit gewoon met willekeurige niets vermoedende mensen als tegenspelers, wat tot een aantal situaties leidt die zowel hilarisch als meelijwekkend zijn. Satine blijft wanhopig op zoek naar een eigen identiteit die hij zich probeert te geven door rollen aan te nemen, die steeds vreemder worden, een desintegratie van het eigen ik en een poging tot hergeboorte. Maar dat ontdek je zelf wel in de heel degelijke finale die je als lezer eigenlijk diende te zien aankomen, maar die de cyclus van Satine’s leven mooi afrondt. De opmaak is niet gemakkelijk: de auteur/regisseur leidt alles, de stem van Satine zelf is daaraan ondergeschikt, en dat maakt het niet gemakkelijk een zelfdestructief personage te begrijpen en aanvaarden. Dit is dan ook geen licht leesbaar boekje voor op het nachtkastje, maar een psychologische studie over een man gevangen in de schijnwereld van de film waarmee hij zijn eigen leegte probeert te vullen, vaak bijna surrealistisch, vaak ook heel tragi-komisch, en uiteraard gevuld met inside referenties en jokes die filmliefhebbers wel zullen appreciëren. Een heel ander soort boek dan we van Bavo gewend zijn  hoewel niet zo verbazend als je de kortfilms zag die hij op zijn website bracht. Het geheel is iets wat te lang met teveel nevendetails voor het thema, maar zeker de moeite waard om een ander soort werk van Bavo te ontdekken en te appreciëren.

Eddy C. Bertin (4)

Recensie Focus Knack/Interview